دم زدن به آنان نمىداد و جا داشت به‌خاطر ثواب وپاداش بزرگى كه خداى متعال ، از اين زيارت براى ايشان مقرّر كرده ، مورد رشك و غبطه قرار گيرند . سپس مشاهده مىشد كه همين حائر در روز و كمى قبل از طلوع آفتاب ، پرده‌هايش افكنده و درهايش بسته و چونان روزه دار تا شبانگاه ، هيچ پذيرشى خواه براى ورود و خواه براى خروج ، از داخل و خارج نداشت . زيرا دوباره از جانب محافظين كاملًا مسلّح كه همه چيز را زير نظر داشتند ، تحت مراقبت شديد قرار مىگرفت ، لذا هرگونه رابطه‌اى ميان حائر و غير آن ، قطع مىگشت . اين ، حال و وضع عمومى حائر ، در دوران بنىاميّه ظالم و ستمگراست كه از لابه‌لاى اخبار و روايات وارده ، آشكار مىگردد . اگر چه فشار بنىاميّه ، در پيش‌گيرى از زيارت حائر مقدس ، هفتاد سال به طول انجاميد ، با اين حال آنها نتوانستند كارى از پيش ببرند . چون از عهده عوامل طبيعى برنيامدند و حريف باورهاى دينى مردم و چنگ زدن آنها ، به دامن اهل بيت پيامبر ( ص ) نشدند . بنابراين ، هر چه جلوگيرى از زيارت ، شدّت پيدا كرد ، مقاومت و ايستادگى مردم نيز بيشتر شد . چه اينكه مقاومت فعّال در برابر آن قدرت كور و بىمنطق و آن گروه سركش ، تنها سلاح و ابزارى بود كه مسلمانان در اختيار داشتند . به همين جهت ، چه گردن‌هاى زيادى قطع شد و چه سرهايى كه از تن افتاد ؛ و چه اعضا و جوارحى كه مُثله گشت و چه پيكرهايى كه به دار آويخته شد و چه بدن‌هايى كه زير سم اسب‌ها ، توتيا گرديد . با اين همه ، زائران حائر مقدس به واسطهء عقيده استوار در ژرفاى وجودشان ، دست از زيارت برنداشتند . امّا عوامل نيرومندى كه مردم را - آن‌گونه كه گفته شد و علىرغم وجود آن همه موانع بزرگ - عاشقانه به زيارت حائر مقدس وا مىداشت ، زياد است كه مهم‌ترين آنها به قرار زير مىباشد : 1 . ايمان كامل و عقيده نيرومند دينى ، به خاندان نبوّت و رسالت .